جنجال تازه بر سر قرارداد نیوجینز؛ اعتراض انجمن صنعت موسیقی کره به گزارش نیویورک‌تایمز

اختلافات پیرامون گروه دخترانه نیوجینز (NewJeans) بار دیگر به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز صنعت موسیقی کره جنوبی تبدیل شده است. این بار انتشار گزارشی از روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز درباره قرارداد اختصاصی اعضای گروه با شرکت ADOR، واکنش انجمن صنعت موسیقی کره را به دنبال داشته؛ نهادی که معتقد است این گزارش تصویری یک‌طرفه از قراردادهای کی‌پاپ ارائه داده و اختلاف مربوط به یک گروه را به مسئله‌ای گسترده در کل صنعت تبدیل کرده است.

انجمن صنعت موسیقی کره در بیانیه‌ای که روز ۹ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر کرد، از گزارش نیویورک‌تایمز ابراز نگرانی کرد و آن را ارزیابی‌ای جانبدارانه دانست. این انجمن اعلام کرد رسانه آمریکایی هنگام بررسی قرارداد نیوجینز، قوانین و مقررات کره جنوبی و همچنین ویژگی‌های نظام آموزش و پرورش هنرمندان در صنعت کی‌پاپ را به اندازه کافی در نظر نگرفته است.

نیویورک‌تایمز درباره قرارداد نیوجینز چه نوشت؟

نیویورک‌تایمز در گزارشی که پنجم نوامبر منتشر شد، اعلام کرد به نسخه‌ای از قرارداد اختصاصی اعضای نیوجینز با ADOR دسترسی پیدا کرده است. این قرارداد در سال ۲۰۲۲ و زمانی امضا شده بود که اعضای گروه هنوز نوجوان بودند و سن آن‌ها بین ۱۴ تا ۱۷ سال قرار داشت.

بر اساس بررسی این روزنامه، برخی بندهای قرارداد با مفاد حمایتی موجود در الگوی استاندارد قراردادهای دولتی کره جنوبی تفاوت داشته‌اند. از جمله مواردی که گزارش به آن‌ها اشاره کرد، نبود برخی تضمین‌های صریح درباره حق آموزش، خواب، استراحت و سلامت جسمی و روانی اعضای نوجوان بود.

گزارش همچنین به بندهایی درباره هزینه‌های دوران کارآموزی اشاره کرد. طبق ادعای نیویورک‌تایمز، بخشی از هزینه‌های مربوط به جراحی‌های زیبایی، مراقبت‌های پوستی و اصلاح اندام ممکن بود بر عهده اعضا قرار بگیرد. این رسانه همچنین محدودیت‌هایی درباره رفتار شخصی، روابط عاطفی و نحوه محاسبه خسارت در صورت نقض قرارداد را مورد بررسی قرار داد.

یکی دیگر از موضوعات مطرح‌شده، حقوق مربوط به استفاده تجاری از نام، تصویر و صدای اعضا پس از پایان قرارداد بود. نیویورک‌تایمز مدعی شد برخی مفاد امکان استفاده از این دارایی‌ها را حتی پس از پایان همکاری فراهم می‌کنند.

واکنش انجمن صنعت موسیقی کره چه بود؟

انجمن صنعت موسیقی کره در واکنش به این گزارش گفت ارزیابی منصفانه یک قرارداد اختصاصی تنها با بررسی چند بند از آن امکان‌پذیر نیست. به اعتقاد این انجمن، برای قضاوت درباره قانونی بودن و عادلانه بودن قرارداد باید توافق‌های تکمیلی، قوانین مرتبط، شرایط امضای قرارداد و نحوه اجرای واقعی آن نیز بررسی شوند.

این نهاد همچنین تأکید کرد کره جنوبی دارای چارچوب‌های قانونی مشخصی برای تنظیم روابط میان شرکت‌های سرگرمی و هنرمندان است. از جمله این چارچوب‌ها می‌توان به قرارداد استاندارد هنرمندان فرهنگ و هنر عامه و قانون توسعه صنعت فرهنگ و هنر عامه اشاره کرد.

به گفته انجمن، شرکت‌های سرگرمی سرمایه‌گذاری قابل‌توجهی برای آموزش، آماده‌سازی و معرفی هنرمندان انجام می‌دهند و در کنار آن باید حقوق و منافع هنرمندان نیز محافظت شود. انجمن معتقد است گزارش نیویورک‌تایمز با تمرکز بر یک قرارداد خاص، اختلافات آن را به مشکلات ساختاری کل صنعت کی‌پاپ تعمیم داده و تلاش‌های قانونی و اصلاحی این صنعت را به اندازه کافی منعکس نکرده است.

HYBE و ADOR هم به گزارش اعتراض کردند

شرکت HYBE، مالک شرکت ADOR، نیز پیش از انتشار بیانیه انجمن به گزارش نیویورک‌تایمز واکنش نشان داده بود. این شرکت در پاسخ خود گفت قرارداد اعضای نیوجینز پس از ماه‌ها گفت‌وگو، تبادل ایمیل، پرسش و پاسخ و بررسی حقوقی نهایی شده است.

HYBE همچنین تأکید کرد که شرکت‌های زیرمجموعه این مجموعه برای کارآموزان نوجوان از توافق‌نامه‌های تکمیلی استاندارد دولتی استفاده می‌کنند؛ توافق‌هایی که موضوعاتی مانند حقوق شخصی، آموزش، خواب و استراحت را پوشش می‌دهند. این شرکت همچنین برخی برداشت‌های مطرح‌شده درباره اجبار اعضا به انجام عمل‌های زیبایی را رد کرد.

یکی دیگر از محورهای اختلاف، نقش افراد مختلف در تنظیم قرارداد بود. HYBE اعلام کرد مین هی جین، مدیرعامل وقت ADOR، معاون منصوب‌شده از سوی او، اعضای گروه، والدین آن‌ها و نمایندگان حقوقی برخی اعضا در روند نهایی‌سازی قرارداد مشارکت داشته‌اند.

اما طرف مین هی جین روایت متفاوتی ارائه کرده است. نمایندگان او گفته‌اند مشارکت در مذاکرات و امضای قرارداد لزوماً به معنای اختیار تصمیم‌گیری درباره بندهای اصلی آن نیست. به گفته این طرف، تیم حقوقی HYBE نقش اصلی را در تهیه و اصلاح پیش‌نویس قرارداد داشته و نهایی شدن آن به تأیید بخش‌های مدیریتی و حقوقی شرکت وابسته بوده است.

اختلاف نیوجینز با ADOR چرا همچنان اهمیت دارد؟

ماجرای قرارداد نیوجینز بخشی از اختلاف طولانی‌مدت میان اعضای گروه و شرکت ADOR است؛ اختلافی که از سال ۲۰۲۴ توجه گسترده رسانه‌ها و طرفداران کی‌پاپ را به خود جلب کرد. موضوع قرارداد، حقوق هنرمندان، نحوه مدیریت گروه و نقش مدیران شرکت از جمله محورهای اصلی این مناقشه بوده‌اند.

در سال‌های اخیر، پرونده نیوجینز به بحثی بزرگ‌تر درباره توازن قدرت میان هنرمندان و شرکت‌های سرگرمی تبدیل شده است. از یک سو، شرکت‌ها بر سرمایه‌گذاری سنگین و هزینه‌های آموزش و تولید تأکید می‌کنند و از سوی دیگر، بحث درباره حقوق شخصی، امنیت شغلی و شرایط کاری هنرمندان نوجوان اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

به همین دلیل، انتشار گزارش نیویورک‌تایمز تنها یک اختلاف رسانه‌ای ساده نیست و می‌تواند بحث درباره شفافیت قراردادها و حمایت از هنرمندان جوان را دوباره در کانون توجه قرار دهد.

آیا این اعتراض به معنای رد ادعاهای نیویورک‌تایمز است؟

بیانیه انجمن صنعت موسیقی کره را نباید به معنای اثبات نادرستی تمام جزئیات گزارش نیویورک‌تایمز تلقی کرد. انجمن بیشتر بر ضرورت بررسی جامع قرارداد و توجه به قوانین داخلی و توافق‌های تکمیلی تأکید کرده است. در مقابل، نیویورک‌تایمز نیز ادعاهای خود را بر اساس بررسی نسخه‌ای از قرارداد و گفت‌وگو با کارشناسان حقوقی مطرح کرده است.

در حال حاضر، دو روایت متفاوت درباره نحوه تنظیم قرارداد و میزان اختیارات افراد دخیل در آن مطرح است. HYBE بر مشارکت طرف‌های مختلف و طی شدن روند مذاکره تأکید دارد، در حالی که طرف مین هی جین درباره نقش اصلی تیم حقوقی شرکت مادر در تدوین مفاد قرارداد پرسش‌هایی مطرح کرده است.

آنچه مشخص است، این پرونده بار دیگر توجه‌ها را به قراردادهای اختصاصی در صنعت کی‌پاپ، به‌ویژه قراردادهایی که هنرمندان در سنین نوجوانی امضا می‌کنند، جلب کرده است. ادامه واکنش‌ها و روند حقوقی پرونده می‌تواند روشن‌تر کند که اختلاف میان طرفین تا چه اندازه بر ساختار قراردادهای رایج در صنعت موسیقی کره تأثیر خواهد گذاشت.